سيدحسين قوامي
آثار نویسنده
لینکستان
امكانات جانبي
 

برای مشاهده صفحه قلم اندیش2 (علوم ارتباطات، روابط عمومی، روزنامه نگاری و ...) به اینجا مراجعه کنید

سیاست‌زدگی روی بد واژه‌ی سیاست‌ورزی است. سیاست‌ورزی به معنای واقعی درک درست از مسائل سیاسی و موضع‌گیری‌های اصلی جامعه است. اما گاهی سیاست‌ورزی تنها بر اساس دکترین ماکیاولی، بر پایه دروغ شکل می‌گیرد و به نوعی عوام فریبی ختم می‌شود.

سیاست‌ورزی ضد عقلانیت نیست، بلکه دیانت و عقلانیت اگر در اصول و قواعد سیاسی درست اجرا شود، عملکرد مناسبی در جامعه خواهند داشت. اما سیاست‌زدگی باعث بدبینی مردم می‌شود و صداقت و شفافیت را از بین می‌برد. مطمئنا جامعه سیاست‌زده راهی جز سیاست‌گریزی در پیش نخواهد داشت. (که رگه های پر رنگی از آن امروزه به وضوح در جامعه مشاهده می‌شود)

سخیف‌ترین نوع مجانست شوم و نامیمون سیاست‌زدگی و عوام گرایی، حرکات سطحی‌گرایانه و پوپولیستی است که هرچند ممکن است در کوتاه مدت اقبال عمومی را در پی داشته باشد و موجب دست یازی به اهداف از پیش طراحی شده شود، اما در بلندمدت باعث آسیب دیدن اعتماد و اعتبار ملی می‌شود.

امروزه تحلیلگران مسائل سیاسی، استراتژی رئیس جمهوری ایران را بارزترین نمونه سیاست مبتنی بر پوپولیست ارزیابی می‌کنند که برای این تحلیل، قرائن موجهی موجود است. (هرچند که برخی نیز معتقدند بر اساس علم سیاست، از راهبرد و راهکاری که آگاهانه و عالمانه برگزیده شود تحت عنوان استراتژی یاد می‌شود. در حالیکه گاهی به نظر می‌رسد احمدی نژاد خود وابسته به طیف عامه جامعه است و منش و گویش وی وامدار این وابستگی است. بنابراین طرح استراتژی عوام‌گرایی یا پوپولیستی در مورد یک عوام الناس محلی از اعراب نخواهد داشت و موضوعیت خود را از دست می‌دهد.)

به هر تقدیر شعارهای محمود احمدی نژاد در رقابتهای انتخاباتی نهمین دوره ریاست جمهوری ایران، برای تمام اقشار جامعه ملموس و آشنا بود. به همین روی بود که توانست اقبال عمومی را کسب کند و در رقابت با حریفان قدر قدرت و قوی شوکت خود پیروز از میدان به در آید. (البته نباید برخی مناسبات غیر رسمی و پشت پرده را نیز در این رویداد نادیده گرفت که در مورد آنها بسیار گفته شده است)

علاوه بر شعارهای عدالت گستری که توسط وی مطرح شد (و چون پاشنه آشیل دیگر دولت ها بود، توجه قاطبه مردم را به خود جلب کرد)، یکی دیگر از شعارهای مطرح شده از جانب وی در مورد آزادی های اجتماعی بود.

برای نمونه احمدی نژاد در یکی از برنامه های گزارش ویژه خبری که با اجرای مرتضی حیدری برگزار می‌شد (و فیلم آن نیز موجود است) در خصوص آزادی های اجتماعی اظهار داشت: «واقعا مشکل مردم الان شکل موی بچه‌های ماست؟ بچه‌هامون دوست دارن موهاشون رو هرجوری که دوست دارن بزارن، به منو تو چه ربطی داره؟ منو تو باید به مسائل اساسی کشور برسیم. دولت باید اقتصاد را سامان بده و فضای کشور را آرامش بده. امنیت روانی ایجاد کنه و از مردم پشتیبانی کنه. مردم سلایق گوناگون دارن ... چرا مردم رو دست کم می گیریم؟ واقعا مشکل کشور ما اینه که مثلا فلان دختر ما فلان لباس رو پوشید؟ یعنی مشکل کشور و مردم ما اینه؟!»

 

 

این سخنان در کنار ده‌ها سخن دیگری که در رقابت‌های نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری شنیده می‌شد، در همان روزها دفن شد و چون دیگر سخنان تبلیغاتی عمر چندانی نداشت.

اکنون طرح مبارزه با بدحجابی، یا به بیان دیگر طرح افزایش امنیت اجتماعی مطرح شده است و کسی نیست که از رئیس جمهور مردمی و عدالت گستر بپرسد: «واقعا مشکل کشور ما اینه که مثلا فلان دختر ما فلان لباس رو پوشیده؟ یعنی مشکل کشور و مردم ما اینه؟!»

به یاد دارم در مصاحبه‌ای که در آبان 84 با عماد افروغ داشتم به موضوع مهمی اشاره کرد و گفت: «بعد از جنگ، ما با حاکمیت پراگماتیست، سکوت، توجیه و تطهیر سیاستهای عمگرایانه روبرو شدیم و این پراگماتیست، ما را به یک اباهه گری و نقد برون گفتمانی کشانید ... اگر این دولت عدالت خواه نیز به نقد کشیده نشود و ضعفهایش گفته نشود و نادیده انگاشته شود، خطر اباهه گری دیگری نظام را تهدید می کند.»

بنابراین در این نوشتار قصد بر آن نیست که طرح افزایش امنیت اجتماعی نقد شده یا در تایید و رد آن سخنی گفته شود. نگارنده تنها بر آن است که در نکوهش پوپولیست و عوام‌گرایی چند خطی را قلمی کرده و هشدار دهد که با این شیوه، در دراز مدت بسیاری از حناها بی رنگ می‌شود و زنهار از آن روز ...




:: برچسب‌ها: یادداشت, مصاحبه
نويسنده: سید حسین قوامی
تاريخ: ٤ اردیبهشت ۱۳۸٦
نظرات ()
 
موضوعات
صفحه دیگرم